Yaktın Beni İlk Kalkış

İlk kalkış diye birşey duydunuz mu? 

Ben bu kelime ile hastanede tanıştım. Hemşireler yanıma gelip
'' Gülşah Hanim saat 20.00 da ilk kalkisinizi gerceklestirecegiz'' dedikleri zaman ''peki'' deyip kestirip atmistim. Oysaki dilimin ucu ile cevap verdigim ve umursamadigim o adı batasıca ilk kalkis acılarla kıvranmama neden oldu.

Sezaryen ile dogum yapan annelerin cogu bu olayi biliyorlardir ve yasamislardir.

Herkesin ''ne normal dogum mu kafayi mi yedin sen? Sezaryen yap kurtul. Uyandiginda hersey olup bitmis olsun. Hemen cocugunu al kucagina'' diyenlere simdi sesleniyorum sizler icin icimden hicte hos olmayan kelimeler sarfetmiştim.

Belimde halen epidural takili. Agrim oldukca katetrale bagli bir dugme var ona basip kendime ilac veriyorum. Tabi can acimasi konusunda ketum olan ben kaldigim sure boyunca cok siddetli agrilar hissettikce bastım.

Ameliyattan ciktiktan 30 dk sonra ayaklarimi hissediyordum. Karincalanmalar yavas yavas gecmeye basladi. Henuz agri namina birsey yoktu. Tabi bu durumun epiduralden kaynaklandigi aklima bile gelmemişti. Yatakta kendimi indirip kaldiriyorum filan gayet rahatim. Aci yok Rakiiii durumu..

2 saat sonra siddetli bir agri saplandi. Afallamadim degil suana kadar hic acı, ağrı hissetmemistim. O an anladim ki epiduralin etkisi tamamen gecti. Hemsirelerin soyledigi aklima geldi ''Agriniz olmasi durumunda, bu dugmeye basarsaniz kendinize ilac vermis olursunuz ve agriniz hafifler.'' Diyerek elime birsey tutusturdular.

Ilk bu cumleyi duydugumda pek onemsedigimi soyleyemeyecegim.

A kadin derinle birlikte vucudun 8 kat kesiliyor. Her saniyesini hissediyorsun saga sola cekistirmeler uzerine yapilan baski bebegin cikarilisi ne saniyordun? Ameliyat sonrasi ayaklanip kosturmaya baslayacaginı mi? Sanirim kendime pembe bir dunya yaratmisim. Neyse ki aklimin basina gelmesi cok uzun surmedi.  Halen cok agrim vardi git gide siddetleniyordu. Hemsireler agri kesici igne yaptilar ve o büyülü iğne sonrasında cok sukur iyiyim.

Doğa ile mutlu meshut saatler geciriyorum. O bana ben ona alismaya calisiyoruz.  Halen onunda benimde karnimiz aç. Mediha anne sutum olsun diye litrelerce komposto iciriyor bunun yarari olmadigini su icsem daha iyi oldugunu bosuna vucuduma seker yukledigini anlatsamda nafile. Bu komposto icilecek ve bu inek sut verecek.

Vee sonunda ilk kalkış ile yüzleşeceğim....

Iki hemsire odaya girdi herkesin cikmasini rica ettiler bir tek ablam kaldi. ''Gulsah Hanım hazir misiniz? Ilk kalkisi yapacagiz''
Ben havali havali ''tabi ki '' dedim. Kendimden emin hadi dostum yapalim da bitsin su is der gibi.

Hemsirenin biri yatagi oturma pozisyonuna getirmek icin dugmeye basti. Yatak diklestikce bir seyler hissetmeye basladim. Bu hissettiklerim hic iyi seyler degildi. ''Canim yaniyor durun'' dedigimde acir gibi yuzume baktilar. Acicak ama yapialacak birsey yok kalkmamiz gerekiyor der gibi.

Neyse toparlandım kendimi. Yatak dik ve benim asagiya inmem lazim. Bacagimi oynattigim an inanilmaz bir aci hissettim. Karnim sanki param parça sanki canli canli kesiliyorum. Allah'im bu aci cok siddetli. Bacagimi yataktan asagiya indiremiyorum. Hemsireler ''Biliyoruz cok aciyor yavas yavas sakin olun dilerseniz sonra yapalim'' 

''Hayir hayir yapalim ve bitsin'' ilk kalkistan sonrasinin kolay olacagini dusundum ve ben bunu simdi yapmaliydim.

Ama imkani yok inemiyorum yataktan. Hic bu kadar aci hissetmemistim ben. Kucukken kafami yardim ve doktora gitmeye itiraz ettim. Dedem kendi kendine birseyler yapti etti 1 haftada iyilestim bildiginiz koca yarik vardi ve ben hic aglamadim. Kopek isirdi gikim cikmadi. Bacagim yarildi kanlar icinde kaldım ve doktora bile gitmedim. Annem isteydi komsumuzun kapisini caldim ve once yarayi temizledi sonra gazli bezle sardi. Saka gibi birsey soyleyeyim bacagim da hala cam vardir benim. Iste boyle birseyim ben...

Gozlerimden patir patir yaslar dokulmeye basladi. Gözlerim deli gibi agliyor. Cok canim yaniyor cokkk öyle böyle değil. ..  Neyse ki ayaktayim 3 kisiye tutunup anca kalktim. Sirada adam atmak var. Ama adim atmamin imkani yok o aciyi tarif edemiyorum. Hemsireler kollarimdan tuttu bir yandan ablam . Onlara tutunup guc almam gerekiyor ama nasil? Karnimda ki kesik resmen omrumu alip goturdu. Adim atamiyorum. Hemsireler kollarimdan tutmus resmen surukleniyorum. Zar zor lavaboya kadar gittim toplasaniz 1 metre mesefe etmez.

Her sey bir sorun klozete oturmak, tuvaletini yapmak, kalkmak, o yolu geri yürümek, yatağa geri yatmak. ... En onemli asamaya geldik tuvaletimi yapmaliyim. Olmuyor yapamiyorum basimda 2 kisi zebani gibi bekelrken nasil yapabilirim? Sanki normalde kabile halinde cise gidiyorum.

''Gülşah Hanim yapmıyorsaniz zorlamayin. 1 saat sonra tekrar deneriz.''

Hayir salakmiydim ben? Bu eziyeti cektiysem bu cis yapilacak. ''Siz çıkarsaniz yaparim. Yoksa yapamam'' birbirlerine baktilar. Tamam onlarda hakli yalniz biraktiklarinda basima birsey gelebilir diye korkuyorlar ama ben daha hakliyim. Tuvalet ozgurlugumu istiyorum.

İstemeyerek de olsa lavabodan çıktılar.  Artık gerisi bana kalmişti. Cikkkk olmayacak bu is cok korkuyorum canim yanacak diye.. Sonunda mutlu sona ulaştım ve lavabonun kapısını açıp dışarı çıktım. Ama hiç bir işime yaramadı üstelik artık tuvaletim gelince lavaboya gitmek zorundaydım. Yani işler daha da zorlaştı. Sürünerek yatağıma geri döndüm anladım ki beni çok zor bir gece bekliyor.

Saatlerdir uyumamıştım. Kendimi çok yorgun hissediyordum. Emzirme denemeleri, bebe bakımı, kendime bakamamak, gelen gidenler, öpüşüp koklaşmalar, o bunu dedi şu şunu dedi herkes bir şey söylediler. Şuan kocaman bir kafam var. Şiştikçe şişiyor. 

Gecen,n ilerleyen saatlerinde cesaretimi topladım. Serkan'ın elinden sıkıca tuttum güç aldım ve ''acımıyor'' diyerek acıyı yok sayarak ayağa kalktım. koridorda kaç tur attığımı bilmiyorum. Madem iyileşmenin etkeni yürümek yürürüm o zaman bende..... Çok yürürüm ve Doğa ağladığı zaman hemen kalkıp kızıma ben bakabilirim.

Ömrümdeki en uzun gecelerden biriydi bu gece...... Doğa'nın bitmek bilmez ağlamaları, aç olması, uykusuzluğum, küçücük odada sıkışıp kalmam ama anne olarak çocuğuma yetememek en kötüsüydü.

Hemşire odaya girdiğinde halime acımış olacak ki ''Gülşah Hanım Doğa'yı yeni doğan ünitesindeki arkadaşlara verin onlar biraz baksınlar ve siz uyuyun'' dediğinde halimden anlayan bir insan evladı dediğimi çok iyi hatırlıyorum. Hemen aradı ablam ve Doğa'yı aldılar. 

Serkan'ın surat bir karış anladım ki Doğa'yı vermeme çok kızdı.

''Aşkım çok yorgunum hareket edemiyorum. Sürekli ağlıyor orda daha iyi bakarlar. Doğa'da dinlensin bizde..'' dediğimde

''İşte şimdiden bıktın baksana daha doğalı ne kadar oldu hemen başından atmaya çalışıyorsun'' kocam garip bir şeyin kafasını yaşıyordu. Ama ben şuan bile çözebilmiş değilim.

Panikle aradım yeni doğan hemşiresini ''Doğa uyuyor sizde dinlenin uyanınca getiririz'' dedi. Gelde dinlen yanında psikopat bir adam içine şeytan mı kaçtı yoksa yıllardır baba olmayı beklemişte benim mi haberim yokmuş anlamadım. Lakin tam anlamı ile psikopat. Surat bir karış oturdu karşıma pis pis bakıyor. Adam git bak o zaman çocuğa ben zaten iki büklümüm kendime hayrım yok. Hep enteresandı bu adam aşırı sahiplenme duygusu vardı. Şimdi ne bekliyordum ki. Ya kızını çalarsa biri ya bakamazlarsa, ya Doğa kendini terk edilmiş hissederse ................ Kim bilir neler geçirmiştir aklında. Ben bilirim onun kafasında dolaşan her şeyi ben bilirim.

Sonuç ne biliyor musunuz? Neticede 10 dk. bile uyumadım. Sabah 05:00 dı Doğa'yı yanımıza getirdiklerinde. Emzirme denemeleri sonrası süt sağıp kadeh ile içermeye başladık. Açıkçası emmesi umurumda değildi. Nasıl içerse içsin yeter ki içsin, yeter ki karnı doysun.