26 Haziran 2013 Çarşamba

Doğuma Gittim Döncem Vol. 2

Saat bilmem kaç ...................................

Biliyor musunuz sedyede taşınma olayından oldum olası nefret etmişimdir. Daha önce ameliyat olduğumda da gayet yürüyebilecek haldeyken beni o sedye ile ameliyathane ye indirmelerine sinir olmuştum. ''Ben yürürüm bununla gitmek istemiyorum'' dediğimde ''Yürüyerek gidemezsiniz yatağınızla indirmek zorundayız. Rahat olun'' demişlerdi.

Hatırlıyorum ameliyathaneye inerken pek bir renklendirmiştim ortamı ''ilk kez böyle bir hasta görüyoruz'' demişlerdi. İşin ucunda ameliyat olmasa ''Gene gelin lütfen'' diyeceklerdi. Bense '' ameliyat sonrası şu narkozdan azcık yanıma koysanıza'' diyebilmeyi ne çok istemiştim.

Neyse gelelim doğuma ......

Ameliyathaneye indirilirken aklımdan geçenleri bilmenize imkan yok. Bir yandan Doğa'ya kavuşacağım diye çıldırmış durumdayken, bir yandan da '' Canlı canlı kesileceksin kızım, farkındasın deme azcık panik olsana lan '' diye bağırasım geliyordu. Sanki konsere çıkıyorum. O devasa, koca göbeğimle yayılmışım sedyede el sallıyorum millete. Bir yandan ben iyiyim gibisinden işaretler yapıyorum filan. Bir yandan da ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Ameliyathaneye gidene kadar yolda kimi görsem gülüyorum , el sallamaya devam ediyorum. ''Ben Anne olacağım'' diyorum. Acaba aklımdan neler geçiyordu? Heralde anne olunca ünlü olacakmışım gibi hissettim. Halkımla kucaklaşmak bir sevgi yumağı içerisinde olmakta istemiş olabilirim.Çok şımardım çok. Nede olsa bugün benim günümdü. Herkes beni 40 hafta el üstünde tutmuştu ama şimdiden sonrası daha da önemliydi.

Kolay mı?

Serkan'ı baba , ablamları teyze, annemle babamı torun sahibi, şapşik kaynımı amca yapacaktım. Kayınvalidem ile kayınpederimin ilk torunlarını dünyaya getirecektim. Var mıydı benden kıymetlisi? Ben olmasam bu ünvanları zor alırlardı ya neyse.....

İşte o şapşal, stresten kaymış gülümsemem ve otomatiğe bağlamış gibi sürekli sallanan elim.

Aman git git bitemedi bu ameliyathanenin soğuk ve nemrut yolu. Yoruldum artık zaten stresliyim. Ne yapacaksanız bir an önce olsun ve bitsin lütfen. Bebe mi verin artık bana.

Zeynep'in klasik pozudur bu. Her hamile kadın ile asansörde fotoğraf çekmek gibi bir fantezisi var. Enteresan zevkleri var bu hatunun.

Ameliyathane ......


Size bir sır daha verim mi ? Sanırım korkuyorum ben. Zırrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Korkuyorum çünkü ; 40 haftadır Doğa sağlıklı mı diye düşünüyorum. Ya ultrasonda gözükmeyen bir şey varsa, ya bebeğimde bir komplikasyon oluşursa, ya doğum sırasında bir şey olursa ? Bu ya ile başlayan cümleler hiç bitmedi. Ayrıca korkuyorum çünkü ; ben hiç canlı canlı kesilmedim. Nasıl bu zamana kadar bu duyguyu tatmadan yaşadım bilemiyorum. Ne büyük kayıp. İnsan hiç canlı canlı kesilip, biçilipte bir tadına bakmaz mı yahu? Ben bu noktayı nasıl atlamışım? Ama herşey bir yana aklım hep Doğa'da. Elimden  ''Allah'ım lütfen sağlıklı olsun '' diye dua etmekten başka hiçbir şey gelmiyor.

Oldum olası ameliyathaneleri sevmem ya ben.  Buzzzzzzzz gibidir. Ölüm kokar. Hep bir korku sarar içimi. Bana bir şey olmasından değil, benden sonra kalanlara ne olacağını düşünmekten korkarım. Ameliyathane masasına yatırdılar. Evet artık epiduralim takılacak. Sanmayın ki nasıl olacağını bilmiyorum. Bunu da araştırdım ben , videolarını izledim, yorumları okudum. Acı yok RAKİİİİİ ......

Şu koca göbeğim var ya işte onunlayken ben cenin pozisyonuna gelip, nasıl dizlerimi kafama değdireyim?


Anestezi doktoru. Çok tatlı bir adam çok tuttum. Ne mi yapıyor? Leonard COHEN eşliğinde beni doğuma hazırlıyor.


Pozisyonumu aldım. Doktor arkada bir işler çeviriyor. Göremiyorum, zaten soğuktan zangır zangır titriyorum. Neyse ki doktorum her aşamayı bir bir anlatıyor. 

''Şimdi epidural takacağımız yeri işaretliyorum. ''
''Peki''
''Şuan biraz acı hissedebilirsin''
''Acımadı ki acımadı ki''
''Uyuşma başladı mı ?''
''Bir saniye..... mmmmmmmmmm yok bacaklarımı oynatabiliyorum''

Veeee bir anda tüm bedenimi bir ateş kapladı sanki.. Çok yanıyor ve acıyor. Meğerse ilaç dağılmaya başlıyormuş. Tabi canım acıyor ya söylemeden durur muyum hiç? Bilsinler ve ona göre davransınlar deme?

''Bu işlem biraz can yakıyor. 1 dk. içerisinde geçecek''

Madem bebeme kavuşacağım ne yapayım buna da dayanırım. Derken tüm vücudum karıncalanmaya başladı.  Ayaklarımı oynatamıyorum, hissedemiyorum sanki bedenimin belden aşağısı benim değilmiş, yokmuş gibi. Ne pis duygu bu ...

Artık işlem tamam ben doğuma hazırım. Sonunda kavuşacağım kızıma , canıma, içimde haftalarca taşıdığım parçama. Sanki kolum bacağım kesiliyor gibi, sanki bundan sonra hayatımı eksik sürdürecekmişim gibi.

Derken tüm ekip yavaş yavaş tamamlanmaya başladı. Baha Bey, Habibe Hanım, doğum ekibi, başından beri Zeynep herkes orada. Ama bir kişi eksik. Serkan yok. Ben o olmadan doğum yapmam. 

''Zeynep Serkan  NEREDE?''
''Hazırlıyorlar birazdan gelecek''
''Tamam söyle kamerayı unuttum. Kamerayı alsın. Doğumu Çeksin''

Önüme perde çektikleri için ne olup bittiğini göremiyorum, karıncalanmanın dışında hiçbir şey hissetmiyorum. Ama kesilmeye başladım biliyorum ve çok umutsuzum çünkü Serkan doğuma girmeyecek biliyorum korktu, hem o dayanamaz zaten gelmeyecek işte. Belki de ondan böyle bir şeyi istemem bile yanlıştı.

''Zeynep Serkan gelmeyecek değil mi?''
''Hayır gelecek birazdan gelir hazırlıyorlar merak etme''

Eeee ne zaman gelecekti bu adam ? İşte başladılar kesmeye. Doğa gelecek birazdan .. 40 hafta bekleyen bebeye '' Dur annecim babanı bekliyoruz, tutun kordonuna çıkaramasınlar seni baban olmadan olmaz '' mı diyeceğim?

''Kandırmayın beni gelmeyecek işte ''

Derken kapı açıldı. Serkan içeri girdi ve hemen arkama oturdu. Elimi tuttu. İşte şimdi kızım gelebilirdi. Çünkü en büyük desteğim yanımdaydı.

''Çok korktum gelmeyeceksin diye''
''Seni yalnız bırakır mıyım hiç?''


Daha da sıkı tuttu elimi başımı okşadı. Sevdiğim adam yanımdaydı ve ben artık onun bir parçasını kucağıma almaya, bebeğimin yüzünü ilk kez onunla birlikte görmeye ve eksik olan parçamızı dünyaya getirip tamamlanmaya hazırdım.

 İşte şimdi heyecandan ölebilirdim.......













25 Haziran 2013 Salı

Doğuma Gittim Döncem Vol. 1

Sonsuz Heyecan

Hiç bu kadar heyecanlı olduğumu hatırlamıyorum. Hem heyecanlıyım, hemde adlandıramadığım bir sürü duygu var içimde. Sonunda kızım ile tanışabileceğim. Benim olan bebeyi görebileceğim. Bu nasıl bir mutluluktur? Hayatımda hiç bir bilinmez bu kadar merak uyandırmamıştı bende.

Doğum anımı bir kaç cümlede anlatabilir miyim bilmiyorum. Evliliğim bile bu kadar şaşalı, heyecanlı, mutluluk dolu olmamıştı. Onun mutluluğu ile bunu kesinlikle örtüştüremem. 

Farklı hissediyorum kendimi, çok farklı, bir güzelliştim sanki, bir olgunlaştım, bir sürü şey oluştu içimde bir bir bir bir hepsi içime yüklendi. Yeni versiyonum hoş geldin. Senin adın ''ANNE'' artık hayatımın sonuna ve sonundan sonra bile benimlesin. Bu görevde benimle birlikte mücadele etmeye hazır mısın?

02.10.2012 Saat : 06:00

Artık yataktan çıkıp hazırlanma vakti geldi. Aslında saatlerdir uyanığız.  Önce üstümüzü giyindik. Sonra arabaya koymamız gereken her şeyi bagaja yükledik. Doğa'nın puseti arabanın arka koltuğuna kuruldu. Eee kızımın yatacak bir yere ihtiyacı olacaktı. Malum aç olmam gerekiyor bu nedenle kahvaltı yapamadım. Ben yemeyince Babamız yer mi hiç, zaten heyecandan eli ayağına dolaşmış durumda. Evdeki son kontrolleri yaptık, biz artık Doğa Prenses ile tanışmaya gidiyoruz.

Saat : 07:30

Hastanedeyiz. Hemen Zeynep'i aradık. O bizden önce gelmişti. Bir fotoğraf çekimi daha vardı. Hep beraber odaya çıktık. İşin heyecanı ilk olarak fotoğraflarla başladı. Arka arkaya bir sürü fotoğraf çekildi. Her şey mükemmeldi ve hızlıca ilerliyorduk.

Tüm ailem yanımdaydı. Güç alacağım herkes gelmişti.


Doğa ile bizi ilk Baha Bey tanıştırdı. İlk hareketlerini onunla gördük ve Doğa'yı kucağıma sağ sağlim yine o verdi.


Saat 09:30 

Çok üzgünüm beni sadece anne olan anlar. Doğumdan sonra nasıl bir boşluğa düşeceğim biliyor musunuz? Tam 40 hafta birlikteydik Doğa ile ama şimdi alacaklardı onu benden. Nasıl bir boşluktayım biliyor musunuz? Artık her yere yanımda götüremeyeceğim. Hep merak edeceğim iyi mi diye. Kimseye güvenemeyeceğim. Ona sadece ben iyi bakabilirim. Nasıl bir boşluktayım işte o boşluk var ya tarifsiz. Çok derin bir acı gibi belki daha da öte.



Bir yandan da öyle mutluyum ki, öyle heyecanlıyım ki tarifi ölçülemez. Mucizemizle tanışma vakti geldi. Kıpır kıpırız Serkan ile........ Çok merak ediyoruz çok Allah'ım kalbim çıkacak sanki. Ne olursun hissettiklerimi anlatmama müsaade et. İçimdeki bu tarifi olmayan duyguları dışa dökebileyim.  Allah'ımın bana verdiği mucizeye çok sahip çıktım, ona öyle sıkı sırıldım ki canım yaptım, hayatımı onun üzerine kurdum, onu ben büyüttüm ve bundan sonrası belki daha zor olacak fakat çok daha güzel geçeceğini şimdiden hissediyorum.    




Saat 10: 00

Çok az kaldı. Aileler ile fotoğraflarda çekildi. Sevgili hemşireler de çıktı meydana. '' Oda ne bu iğrenç önlüğü giymek istediğimi kim söyledi size? Hayır tabi ki giyeceğim. İç sesimi umursamayın siz .... '' Daha sonra giymeye karar verdim. Şimdi onu giyip popom açık fotoğraf çektiremeyeceğim . Şimdi verdiğim frikiklerle ünlenmim hastanede .... 

     İşte bu fotoğrafa bayılıyorum.......


Kemoterapi ve almış olduğu çok ağır ilaçlara rağmen kızını yalnız bırakmayan balım annem.

2.Annem 


Saat 11: 00

Sanırım şu doğum işi ile ilgili ciddi problemlerim var. Halen doğuma alınmadım. Hanı saat 11.00 da doğuma alınacaktım. Sanırım unuttular beni.

Saat : 11:20 

Hemşireler bir anda odaya akın ettiler. Ne oluyoruz yahu baskın filan mı var ? ''Gülşah Hanım hala hazır değilsiniz, ameliyathane de hocalar sizi bekliyor '' lafa bak lafa hazır değilsiniz. Bana gelip '' Sizi biz hazırlayacağız, ameliyata girmeden haber verilecek'' diyen siz değil miydiniz ?  Aman aman neyse ki akıllarına gelmiştim. Doğa biraz daha karnımda kalsa ve onu göremesem çıldırırdım heralde.

Heyyyyyyyyy artık gerçekten doğuruyorum bennnnn... 



















24 Haziran 2013 Pazartesi

Ve Karar Verilir......

39+5 Karar Anı ........ Varım Diyorum .....

Biliyor musunuz ben halen doğuramadım? Şaka gibi ama Doğa halen içimde. Bedenim de nasıl bir boşluk olacak dünyaya geldiği zaman? Ayrılığımız biliyorum ki bana da çok zor gelecek. Ama daha güzel günler bekliyor beni, bizi. Doğa'yı artık karnımda değil de kucağımda taşıyabileceğim, artık sahip olduğum şeyi görebileceğim, dokunabileceğim, gözlerinin en içine bakabileceğim ve en önemlisi o evlat kokusu denilen şeyi bende usulca, soluksuzca ve doyumsuzca içime çekebileceğim. Benden mutlusu olmaması lazım bu dünyada.

Yine bir Kontrol ............

Muayene sonrası anlıyoruz ki Doğa halen gelmiyor. Hiç bir belirti yok. Karnım dik, açılma yok, bırakın normal sancıyı yalancı sancı bile yok yokta yok yani... O vahim kararı vermemiz gerekiyor.

Baha Bey '' isterseniz 7 gün daha bekleyebiliriz.''
Ben umutsuzca '' Gelir mi ki beklesek'' adam ne bilsin karnımdan omu çıkacak sanki..
Serkan     '' Sezaryen olsa''
B. Bey     '' Sizin kararınız,  bunu siz belirleyeceksiniz''

Aklımda yine sorular. Ya 7 gün sonra da gelmezse. Ya Doğa'yı tehlikeye atarsam. 40. haftadan sonra beklemek çok riskliydi. Amniyon sıvısı normaldi ama ne malum bebeğin kordonu dolanabilir, dışkısını yeyip zehirlenebilir, amniyon sıvısı bitebilir. Tüm bunların olmayacağının garantisini kim verebilir bana?

Serkan '' Sezaryen en erken ne zaman olabilir''

Baha Bey hemen telefona sarıldı. Ameliyathane ve yanında doğuma girmesini istediği diğer doktor olan Habibe Hanım'ı aradı.

''Yarın 11:00' da doğuma alabiliriz''

Ne yani ben şimdi ben yani ben nasıl ben bir anda yarın 11 de randevulaşır gibi ANNE mi olacaktım. Yapmayın yahu panik oldum işte.

Ve nihayet kararımızı verdik. Yarın ana baba günümüzdü. 11 de Doğa dünyaya gözlerini açacaktı aslında biz buna açmak zorunda bırakılacaktı da diyebiliriz.

Baha Bey doğum için 08:00 da hastanede olmam gerektiğini, gece 03.00 dan sonra bir şey yemememi söyledi.
Daha önce hastaneye dair her şeyi ayarlamıştık. Odamızı belirlemiştik. Epidural için doktorumuzu seçip, gayet detaylı bilgi almıştık. Her şey hazırdı yani.

Hastaneden çıktığımız da eşimle pek konuşmadık. Sanki olağan bir gündü bizim için rutin kontrol ve eve dönüş gibi. Ama bu sefer her şey farklıydı. Biliyorduk ki ikimizde çok heyecanlıydık, ikimizde paniktik ve ikimizde konuşmaktan korkuyorduk. Birimiz başladı söze ama hangimiz hatırlamıyorum. Ne yapalım derken ufakta olsa piknik gibi bir şey yapalım istedim. Hem baş başa son saatlerimizi geçirirdik, hem Doğa'nın karnımdaki son karelerini fotoğraflardık. Ama önce yapmamız gereken birşey vardı. Haber vermemiz gereken herkesi aradık ve yarın 11 de doğuma gireceğimin haberini verdik. Eşimin annesi dışında herkes mutlu oldu. Bir tek o normal doğum yapmamı istiyordu. Hatta ''Ara kızım doktorunu , ben vazgeçtim normal doğumu bekleyeceğim'' diye söyle dedi. Serkan çok sinirlendi bu duruma neden beklesin neden doğum yapmasın neden kızının ve karısının hayatını tehlikeye atsın. Mediha annem kötü bir şey söylemedi aslında, oda benim gibi normaline hazırlamamıştı kendini, olaylar beklediğinin dışında gelişince biraz mutsuz olurdu. Neyse herkes öğrendi. Artık gönül rahatlığı ile kocamla son saatlerimi yaşayabilirim.

Yiyecek bir şeyler aldık ve Nezahat Gökyiğit Botanik Parkına gittik. Oturduk, konuştuk, yedik, fotoğraf çektik. Ama bir türlü asıl konuya gelemedik. Aslında geldik ama ''Doğa'' desek konu hemen değişiyordu. Parktan çıktık hastanede lazım olur diye yiyecek bir şeyler almaya markete gittik ve oradan eve geçtik. Saat 17.00 olmuştu. ''Ne yapalım'' diye düşünürken film izlemeye karar verdik. Son filmimizi. Şimdi diyorsunuz yarın doğumun var be kadın hiç mi hazırlık yapmayacaksın. Evet yapmam lazım bir sürü işim var üstelik size bir sır vereyim mi daha doğum çantam bile hazır değil.

Derken film izliyoruz ama ne izliyoruz, ne oluyor farkında değiliz boş boş bakıyoruz ekrana... Ne Serkan konsantre ne ben .... Telefonla birlikte aklımız başımıza geldi. Arayan Mediha Anne ''

'' Çocuğum deli misiniz siz ne filmi? Yarın doğum var. Şekerlerin üzerine tarih yazdınız mı ''
'' Panik yapma anne ben hallederim. Yooo yazmadık''
'' İnin Doğa'nın odasına hemen şekerlere tarih yazın. Osman ne rahat insan bunlar oturmuş film izliyorlar'' bir yandan babama olanları anlatıyor. Tüm talimatları verdi ve telefonu kapattı.

Kendimize geldik yahu. Ne saçmalıyoruz yapılacak bir sürü iş var. Şekerler, doğum çantası, Doğa'nın eşyaları, hastaneden istenen belgeler, doğuma giderken giyeceklerim....

Başladık tüm bunları halletmeye. Saat geç oldu yatıp dinlenmemiz lazımdı. Uyuyamıyorduk ki. Kolay mı yarın ünvanlarımızı alacaktır. Merasim töreni vardı. Hayatımızın mucizesi, kıymetlisi ile tanışacaktık?

Nasıl bir kız? Kime benzeyecek? Sağlıklı mı? Doğum nasıl geçecek? Güzel mi?

Anne bana için çirkin bebek yoktur aslında . Onların çocuğu en özeli ve en güzelidir. İnsanın kalbinden hep güzel olsun diye geçer. En önemlisi sağlık derken , arka fonda ta en içinde güzel bir bebek olsun lütfen diye yankılanıp durur.

Tam 40 hafta Doğa'yı sabırsızlıkla beklemiştik, 40 hafta kokusunu içimize çekmek için gün gün saymıştık. İşte bitti inşallah mutlu son olacak ......

Hadi İyiyim Yarın ANNE oluyorum...













22 Haziran 2013 Cumartesi

Doğum Yaklaşırken, Korku Sarar Anneyi ......

39+2 ......

Gene doktordayız. Baha Bey beni görür görmez ''Hala mı doğurmuyorsun, bir gece yarısı senden telefon bekliyorum doğuruyorum diye? '' dedi. Bozuluyorum ama. Benden sonra hamile kalan bir çok hastası doğum yapmıştı. Ama bizim bebenin dışarı çıkmaya hiç mi hiç niyeti yoktu. Gene bir kontrol gene doğuma dair hiç bir belirti yok. Sevgili eşimle çıktık dışarı. Caddebostan'a gittim. yürümenin doğumu tetiklediğini duymuştum. Yürüdüm tam 4 saat. Delilik işte benimkisi belki gelir Doğa'm belki artık kavuşuruz. Eve zor attım kendimi. Ağrıdan gebermek üzereydim. Neden bu işkenceyi bebeğime yaptım ki? Geleceği varsa gelirdi zaten.

Zaman azaldıkça beni bir stres sarmaya başladı? Bazen anne olmaya halen hazır olmadığımı düşünüyorum. Yavaş yavaş diyemeyeceğim ama iş son raddesine geldiği an içimde bir korku oluştu. Anlatılması dile dökmesi çok zor şeyler. Mutluyum fakat bir yandan sorular kafamın içinde dönüp beynimi kemiriyor. İçimde tarifi olmayan ve anlam veremediğim bir sürü duygu var. Bunların hepsini doğumun halen gerçekleşmemesine bağlıyorum.

Hazır mıydım acaba anneliğe? Bir çocuğun sorumluluğunu almaya, ona sürekli öğretmeye, sevmeye, ilgilenmeye, sorgusuzca kalbimi açmaya, her türlü fedakarlığa .... Peki sabrım var mıydı? Tüm bunlarla başa çıkacak, gece gündüz uykusuz kalacak, ağlamalarına katlanabilecek, sürekli onunla ilgilenecek........

Ya hayatım vazgeçebilecek miydim bu rahatımdan ? Bir daha sinemaya ne zaman gidebilecektim? Gece yarısı canım her hangi bir şey istediğinde atabilecek miydim kendimi sokaklara veya arkadaşlarımla sabahlara kadar bar bar gezebilecek miydim ve bir daha ne zaman sarhoş olabilecektim. Peki arkadaşlarım her hafta sonu bizim evde toplanmalarımız, guitar hero partilerimiz, eğlencelerimiz, dedikodularımız, akşam yemeklerimiz, dışarıda buluşmalarımız, kız kıza içmelerimiz, kahkahalarımız, sabahlamalarımız ...... Tüm bunları bir daha yapabilecek miydim? Kocamla bir daha ne zaman baş başa kalabilecektim. Aklımıza estiği an hafta sonu kaçamağı yapabilecek miydik?

Asıl soru şuki hazır mıydım bir bebeğin sorumluluğunu almaya, anne olmaya ?



İşte beni anne yapacak, mucizemin karnımda ki  son anları ......


Kontrol sırası beklerken stresten perişan olmuş ben ......








21 Haziran 2013 Cuma

Bu Göbekte Grev Yapan Bir Bebe Var.

Doğa Odası ;

Kızımızın her şeyi hazır. Odası boyandı, oda takımı kuruldu. Anne koltuğu beşiğin karşısındaki yerini aldı. Kıyafetleri dolabına yerleştirildi, minik ayakkabıları dolaba özenle dizildi.... Saç tokaları, çerçeveler, aksesuarlar, abajur, avize her şey tamam. Tek eksiğimiz sensin güzel kızım, sen gelince tamamlanacağız.

Hani erkek çocuk istiyordum ya ben, hani avazım çıktığı kadar bağırıyordum '' atlı mı kim çaldı '' diye. Cinsiyetini öğrendiğim zaman hayal kırıklığı yaşamıştım. İşte iyi ki ben bunları hissetmişim, iyi ki yaşamışım diyorum. Şimdi düşlerimde o anne-kızı canlandırıyorum. Kalbim sevgiyle doluyor. Anne kız demek her şey demek. Ben sırdaşı olacağım onun sadece sırdaşı mı arkadaşı, dostu, annesi ve hayatın da bir şey eksik olduğu zaman o eksikliği dolduran kişi olacağım ben. Ne çok şey olacağım meleğimin hayatında , ''şanslı annenin ilk evladı kız olurmuş'' demiştim evet şimdi o şansı sonuna kadar hissedebiliiyorum. İyi ki küçük bir pamuk prensesim olucak. Çok seveceğim onu Tanrım her şeyden çok seveceğim, bana verdiğin bu mucizeye tüm kalbimle sahip çıkacağım.

39. Hafta ...... Morali Bozuk Bir Hamile ......

Yok yok  olmayacak bu iş. Yapamayacağım ben. Neden ben yapamıyor muşum? Bas baya Doğa yapamıyor işte. Blogumun birinde ''İnatçıyımdır ben, hemde çok inatçıyımdır'' demiştim. İşte Doğa benim en alınmaması gereken huyumu almış. Nasıl bir inattır bu, neden böyle yapıyor bu bebe, yoksa istemiyor mu bizi, istemiyor mu bize kavuşmayı? İstiyorsa neden gelmiyor hala, neden en ufak bir belirti yok?

Tabi ne oluyor diyorsunuz ;

Doktordan çıktık. Muayene oldum. Ama yok işte. Açılma yok, yalancı sancı yok, karnım hala hamileliğimin ilk günü gibi dimdik havada. Yani doğuracağıma ibaret hiç bir belirti yok. Gelmeyeceğini düşünüyorum. Sevdi yerini. Serkan sezaryen olmam konusunda baskı yapıyor. Ama hani normal yollardan doğum yapacaktım ben?

Hamileliğimi ilk öğrendiğim zaman doğuma dair tüm videoları izlemiştim. Normal doğum,sezaryenle doğum, suda doğum, evde doğum. Yani doğuma ait ne varsa benim de bilgim vardı. Bu annelerin genelde cesaret edemediği bir olaydır. Ama ben başıma gelecek şeyi merak ederim. Çok araştırırım hangisi kafama yatarsa onu yaparım. Sezaryen normal doğuma göre daha az riskli geliyor bana.

Bebeğin doğum kanalından çıkarken travma yaşama durumu oluyormuş, yada kafa yapısında bozulma veya zor bir doğum olursa bir takım engeller......... Sezaryen ise en risksiz olarak geldi bana, tabi onunla ilgi de bir sürü yazı var. Mesela narkozun çocuğu ileri ki yaşlarda etkilediği filan.. Buna katıldığımı pek söyleyemem. Epidural yapıldıktan sonra bebeğin karından çıkması 8 dk. civarında sürüyor. O süre zarfında bebeğe narkozun geçeceğini hiç düşünmüyorum. Bir yandan da diyorum ki ; normal doğum da travma olasılığı tabi ki olabilir ama bebek doğal yollardan dünyaya geliyor, doğum kanalından geçerek yavaş yavaş kendi isteği ile yani süreci bebek başlatıyor neden travma yaşasın?  Daha bunlar gibi nice şeyler okudum, duydum, gördüm.

3 günde bir doktordayız. Hala bir hareket yok. Çok kızıyorum Doğa'ya ve herkese de söylüyorum '' Bu bebe 40. haftada da gelmeyecek. '' biliyordum gelmeyecekti tanıdım ben bebeğimi, bir şeyleri bekliyordu. Korkuyor muydu acaba ama annesi yanındaydı. Çok iyi bakacaktı ona ve sabırsızlıkla herkes gelmesini bekliyordu. Normal doğumum zor olurmuş. Yani Baha Bey ''Zor olur ama yaparız. Ben güveniyorum sana'' demişti. Bence de çok zor olacaktı bunu çok iyi biliyordum, belki de Doğa bu yüzden bekliyordu.









Sana Bebeğimi Emanet Edeceğim Doktor ......

38. Hafta ...... 

Haftalar çok hızlı geçiyor. Hesaplarımıza göre doğuma sadece 2 hafta var. Bazen Doğa'nın sabırsızlanıp hemen gelmesini istiyorum. Ama gelmeye hiç niyeti yok gibi. Artık kontroller sıklaştı. 10 Günde bir doktordayız. Baha Bey gördüğüm en ılımlı, en sıcak kanlı ve en esprili doktorlardan biri. Jinekoloji genel de kadınların en zorlanarak gittikleri bölümlerden biridir. Genelde hep bayan doktorlar seçilir. Ama benim favorim erkek doktorlardır. Bayan doktorlar gibi kaba olmazlar. Daha ılımlı, daha naziktirler ve tabi daha anlayışlı. Hele konu doğum ise....... bebeğini emanet edeceksen.... Çok iyi seçmelisin doktorunu...  Seni çok iyi anlamalı. İşte Baha Bey öyle bir doktordu. Yoğunluktan test sonuçlarımı öğrenmek için arayamazken, o beni arardı, merak etmediğim için hafifçe kızardı da ... Başka bir gün ise '' Nasılsın, hamilelik nasıl gidiyor, bir şikayetin var mı ?''  diye arayıp sorardı. Hamile bir kadın daha ne ister ilgili bir doktordan başka. Özellikle bebeğimi kuzu diye sevmesine bayılırdım. Her gördüğünde bana Doğa'yı mutlulukla anlatırdı. İşte bu yüzden güveniyordum ona, bebeğimi emanet edebilirdim.

Doğuma az kalmasına rağmen hala aklım gezmedeydi. Ayaklarım, ellerim, göğüslerim, göbeğim koskocamandı.Baya baya devasa bir şeydim. Herkes iyi göründüğümü söylese de aynaya bakıp kendimi görme gibi bir yetim vardı. Bu hafta sonunu ailecek akrabamızın yazlığına giderek değerlendirdik. Son anlarımın keyfini çıkarmaya bakıyordum. Bir bakıma da '' belki aktif gezici olursam bir anda sancım tutar ve Doğa'ya kavuşurum'' diye düşünüyordum. En çok istediğim şeydi böyle filmlerdeki gibi gece yarısı sancım tutsun, bağıra çağıra Serkan'ı uyandırayım, hastane çantamızı alalım ve apar topar hastanenin yolunu tutalım. Bir panikle herkesi arayıp bağıra bağıra ''ben doğuruyorum'' diyeyim. Serkan'ın ellerini sıkıca tutayım. Heyecanı severim ben hayatın olmazsa olmazıdır.  Ama nereden bilebilirdim ki, bu eğlenmenin gecesi bana zehir olsun.



Allah'ım çok şiddetli bu ağrılar çok canım yanıyor, üzerine Doğa'nın kasılmaları da eklenince hiç gücüm kalmamış gibi hissediyorum. İşte diyorum içinden '' Doğa bu gece geliyorrrrr '' Sonra anlıyorum ki Doğa'nın gelmeye niyeti filan yok. Acılar, sancılar, ağrılar peşi sıra daha da şiddetleniyor. Dayanıyorum bebeğim senin için dayanıyorum. Kavuşmamıza çok az kaldığı için dayanıyorum. Seni zamanında, sağlıkla görmek için dayanıyorum.











Bağıra Bağıra, Ikına Ikına Acı Çekerek Doğurucam Ben......

37. Hafta... Doktor Kontrolündeyiz ......

Heyecanla gittiğimiz kontrollerde Doğa'nın o minik kusursuz yüzünü hiç göremez olduk. Hanım efendi artık kendini saklıyor, aklınca süpriz yapacak bize. Zaten 37 hafta boyunca sadece bir kere kendisini göstermemiş miydi bu kız? Geri kalan tüm görüntülerinde ya eli ağzında, ya bize poposunu dönmüş duruyor vaziyetteydi. Hayır havası kime bu kızın? Bir edalarda bir cilveler de bir doğsun alacağım ben onun havasını.

Normal doğum için hiç bir sorun yok gibi, artık gerisi Doğa'ya kalmış biz sadece bekliyoruz. Sezeryan olsa bir hafta sonra kavuşacaktım bebeme ama ben acı çeke çeke, bağıra bağıra böyle ıkına ıkına hakkıyla bebeğimi kucağıma almak istiyorum. Doğduğunda ilk gören, ilk dokunan ben olmalıydım bebeğime. Kokusunu ilk ben içime çekmeliydim, İlk bakışları bana olmalıydı, ilk beni tanımalıydı hayatında.

Hem epidural diye bir olay vardı ve artık hiç bir riski yoktu çok gelişmişti her şey, en iyi hastanelerden birinde doğumumu yapacaktım. Korkmanın da lüzumu yoktu. İstiyordum acı çekmeyi, hem benim acı eşiğim çok yüksektir. Öyle kesilmedikçe gıkım çıkmaz. Tamam o kadar olmasa da bu konuda oldukça başarılı ve ketumumdur. Kararım kesindi doğal yollardan gelmeliydi Doğa. Serkan benim tam aksimi düşünüyordu. Sezeryan olmalıydım. Kızına ve bana zarar gelmesini istemiyordu. Doğum yaklaştıkça Serkan'ın endişeleri de yaklaşıyordu tüm riskleri düşünüyordu. Anlasa ya ben ve kızı çok sağlıklıydık.

Doğuma Serkan'da girecekti. Ben böyle istiyordum onun benim yanımda olup elimi tutması kuvvetli olmam demekti. Ama Serkan'ı kan tutar. Hayır kanı bırakın ufacık bir yara görse bile fenalaşır. Şimdi tekrar düşünüyorum da ne fedakar kocam var benim, sırf yanımda olmak için ben istiyorum diye hiç itiraz etmeden yanımda olmayı kabul etti.

Doğa'dan ayrılmama az kalmıştı. Artık kızımı başkalarıyla da paylaşacaktım. Bu biraz da olsa üzüntü veriyordu bana. Tekmelerini, dokunuşlarını, hıçkırık tutmasını bile ilk ben hissediyorum. Ama doğduktan sonra öyle mi olacaktı? Bir kere her şeye karışılacaktı. Herkes ben bilirim nidalarında akıl verecekti. Senin bildiğinin onlar için bir önemi olamayacaktı. Bilmem kaç çocuk büyütmüş kişiler olarak fi tarihinden kalma deneysel şeyleri bile uygulamaya çalışacaklardı. Başa gelen çekilir demeye hiç niyetim yoktu. Doğa bizim kızımızdı ve onunla ilgili en iyi kararları biz verirdik. En iyi şeyleri biz öğretirdik. Farklı ellerde büyüyen çocukların farklı farklı huylar edindiğini düşünürüm. Herkes ten bir şey kapamaya elverişli olan çocuğun huyları da allak bullak olmaya başlar. Çocuk dediğin fotokopi makinesi gibidir. Kopyalar ve çoğaltır her şeyi. Hafıza da tutar enteresan bir şekilde duydukları bir kelimeyi bile cuk diye yerine oturturlar.

Misal yeğenim Ediz Efe sanırım 3 yaşındaydı. Bir yerden uygunsuz laflardan birini duymuş. Bende o zamanlar arkadaşıma profesyonel bir kaç fotoğraf çektirmiştim. Fotoğrafları eline aldı evirdi çevirdi baktı bir daha baktı ve kafasını kaldırıp şu cümleyi kurdu '' Anneeee teyşem kötü olmuş'' (Tabi ben hafifletilmiş bir şekilde aktarıyorum) Nasıl yani ne diyor bu çocuk tüm ev halkı şokta. Nereden öğrendi, kimden öğrendi, hayır nasıl bir yakıştırmaydı bu fotoğrafa bakarak o kelimenin kullanılması gerektiğine nasıl karar vermişti?

''Teyzecim o söylediğin şey ne demek biliyor musun?
'' Hayır teyzecim''
'' Peki bebeğim nereden öğrendin sen bunu? ''
'' Annem arabasını park ederken, amcanın biri telefonda söyledi''

İşte halkımız da bu kadar sağduyusuz çocuk, genç yaşlı demezler. Sokakta olduklarını düşünmezler pata küte konuşurlar böyle. O gün Ediz' e bu kelimenin ne kadar yanlış olduğunu anlattık. Şuan 11 yaşında bir kere bile söylediğini duymadım. İşte çocuk böyledir. Kapar, kopyalar, yerini bulur ve cuk diye yapıştırır. Aman ha dikkat bebelerimizin sorumluluğu bizdedir. O yüzden tek kişinin otoritesinde büyüsün bebe, karışmasın kişiliği.

İşte benim Ediz'im namı diğer Tütüm.


Doğa'nın içime ilk düştüğü an ve bizim bundan haberimiz yok. Kutlanan yılbaşı arkası kahvaltı ......